Archief van
Categorie: Hier!

Veel…

Veel…

Er zitten 414 stenen in de muur van de buurman. Tenminste, 413 hele en één halve! Het is een raar gezicht eigenlijk, die halve steen. Als je lang genoeg binnen zit ga je over van alles nadenken natuurlijk. Bijvoorbeeld over als ik weer naar buiten mag, ah…. Daar droom ik nu al van. Maar ja, terwijl ik dit schrijf mogen we nog niet naar buiten, dus dat doe ik dan ook braaf niet. Want ik mag dan een grote bek op een podium hebben, in het echt ben ik gewoon een brave burger die luistert. Dus ik zit binnen… en tel.

Mijn 20 plantjes hebben 325 blaadjes. Maar dan tel ik de bloemblaadjes voor het gemak niet allemaal mee. Want laatst heeft mijn vriendin 100 tulpen binnen gehaald en als ik daar dan ook alle bloemblaadjes van ga tellen word ik gek. Alhoewel… ik was tot 534 gekomen, maar toen begonnen de eerste blaadjes uit te vallen. Dus ik weet dan ook niet of ik door mag tellen, niemand heeft mij nog de regels van het spel toegezonden. Dus ik ben toen opnieuw begonnen. Maar bij de 463 vielen er weer blaadjes af en toen heb ik de handdoek in de ring gegooid.

Oh, goed dat ik het zeg, we hebben dus 19 handdoeken, tenminste, dat zijn 5 keukenhanddoeken, 4 sporthanddoeken, 6 douche handdoeken en 3 strandhanddoeken. Dus zijn dat allemaal handdoeken of moet ik daar een andere telling voor bijhouden? Of moet ik een kopje textiel maken, want dan kan ik de daar de vaatdoeken ook onder scharen. Dat zijn er trouwens 5, tenminste 5 die we nog gebruiken en nog wat oudere exemplaren voor als de nood aan de man is. Maar ja, als we textiel doen moet ik daar dan mijn kleding ook bij tellen? Want ik heb 94 kledingstukken (overhemden, broeken, T-shirts, onderbroeken, sokken (die ik maar per paar ben gaan tellen), truien, jassen en colberts. Dus een kopje textiel lijkt me niet heel handig.

Over handig gesproken, ik heb 3 hamers, 5 horloge-schroevendraaiers, een 100-delige schroefbit set met 89 delen, 7 inbussleutels van de Ikea, 54 verschillende huis- of kluisjesleutels (waarvan ik van 48 niet weet waar ze van zijn), 7 paar schoenen die nog oké zijn voor uit of op de tuin, 9 rechter werkhandschoenen en 17 linker werkhandschoenen en 1 functioneel brein. Tenminste, 94% van de tijd.

Patrick Deters, iemand die niet graag binnen zit als het moet. Dol op tellen als hij wil, wandelen als het kan, fietsen als het niet anders kan en in een tuin zitten als het niet langer kan wachten!

Vroeger was alles…

Vroeger was alles…

Je hoort het zo vaak. Vroeger was alles beter! Zeggen meestal de mensen van mijn leeftijd en ouder. Of vroeger was alles slechter. Meestal gezegd door mensen van mijn leeftijd en jonger. Onze perceptie op tijd zal altijd veranderen. Ik moet dan altijd denken aan tekst uit het nummer “Sunscreen” van Baz Luhrmann. “Accepteer bepaalde onwrikbare waarheden, de prijzen zullen stijgen, politici zullen vreemdgaan, ook jij wordt oud, en als je dat bent, fantaseer je dat toen jij jong was de prijzen redelijk waren, politici waren nobel en kinderen respecteerden hun ouderen.”

Vroeger was gewoon vroeger. Iedere tijd heeft zijn eigen goede en kwade dingen. Vroeger kocht ik samen met mijn vader onze eerste computer (tenminste nadat ik zelf al een commodore 64 had gehad natuurlijk). En samen werkten we op die computer. Hij deed de boekhouding van toneel en ik schreef scripties en programma’s. Voor hem was de computer de vervanging van hele grote schriften met cijfers die onoverzichtelijk waren. Ik deed iets waarvoor ik vroeger een typemachine nodig had. En rollen tipp-ex… In de toekomst was alles beter zou je zeggen.

Anderzijds hing er bij ons thuis vroeger altijd een touwtje uit de brievenbus, dag en nacht. Als we buiten aan het spelen waren geweest renden we terug naar huis en als de deur al niet gewoon open stond, konden we aan het touwtje trekken en ging de deur open. Ik kan me ook niet herinneren dat die deur ooit op slot was. De achterdeur stond ook altijd open voor zover ik weet en als er iemand aanbelde was het een vreemd’ling zeker. Later kochten mijn ouders nieuwe deuren en daarmee kregen we nieuwe sloten. Je kon geen draadje meer naar buiten hangen en er kwamen dievenklauwen in de deur. Hoewel we misschien veiliger waren voelde het minder veilig. In de toekomst zou alles slechter worden.

Toch zijn het de verhalen van vroeger waar ik nog steeds van geniet. Zoveel zelfs dat ik in Mei, Juni en Juli in het Ghoybos verhalen van vroeger uit de gemeente ga vertellen in samenwerking met het ghoyhuys. “Vroeger was alles…” gaat het heten. En dan gaat het bijvoorbeeld over het ontstaan van Kaageiland, waarom heet de Galgekade, de Galgekade en wie is die Otto Cornelis van Hemessen nou? En wat ik denk… Vroeger was alles… anders. Gewoon anders.

Patrick Deters, verhalenverteller met ideeën. Houd van kleurrijk vertellen, ouwehoeren (zonder spatie) en spitten in de rijk beschreven geschiedenis van Kaag & Braassem!

 

 

Fragiel

Fragiel

Het is bijzonder hoe je door het gemis van iets kleins helemaal van slag kan zijn. De aanloop voor mijn Oudejaars begon dit jaar bijzonder. Het was 24 december en dan verwacht je heerlijk eten, een biertje, ontspannen avondje kerstfilms kijken en op naar twee dagen van overdadigheid, gezelligheid en Rennies. Maar helaas, dit jaar kreeg ik van de Kerstman: keelpijn! En op zich ben ik wel gewend dat mijn stem me even in de steek laat, maar het kwam toch wel heel slecht uit. Vier avonden later mocht ik namelijk grote groepen mensen toespreken in een voorstelling waarin ik ook regelmatig even boos kon worden.

Het was een vreemde gewaarwording. Het werd voor mij zeer letterlijk een stille kerst. Aan tafel bij het ontbijt weinig zeggen, veel glimlachen, luisteren en veel thee met gember en honing drinken. En dan de hele dag voor de TV hangen of in bed liggen. Maar niets zeggen is niet echt “mijn ding” ben ik achter gekomen. Stil achteroverleunen is fijn, ontspannend, maar na een dag gaat het mij enorm storen. En sterker nog, na 3 dagen ben ik een stuk minder goed te genieten. Dus op derde kerstdag bij de opbouw was ik alweer een beetje aan het kletsen. Maar toen klonk mijn stem wel als… tja, hoe zal ik het zeggen… alsof een stuk schuurpapier omwikkeld met prikkeldraad over mijn stembanden getrokken. En zo voelde het ook!

Met die stem mocht ik dus de oudejaarsvoorstelling avonden in. De eerste avond kon je duidelijk horen dat ik een beetje schor was, de tweede avond had mijn stem het er zwaar mee en de derde avond was ik niet zeker of hij het zou overleven. En daar werd ik wel wat nerveus van. Want ik waardeer mijn stem.

Ik heb een stem gekregen om hem te laten horen. En dat is juist wat ik hoop dat voor ons allen in 2020 is weg gelegd. Dat we een stem mogen hebben en dat we die mogen laten horen. Want zoals ik in de voorstelling ook zei, ik mis onze inwoners stem een beetje. Natuurlijk hebben we kaagenbraassemspreekt.nl, zijn er inspraakavonden en nu de participatie rond de Noordkade. Maar af en toe zou het ook fijn zijn als ik het gevoel heb dat mijn stem gehoord wordt. Als ik straks weer een stem heb natuurlijk!

Patrick Deters, oudejaarscabaretier met een fragiele stem. Houd van oeverloos praten, ouwehoeren (zonder spatie) over alles en nog wat en is af en toe best in staat om te luisteren… even!