Archief van
Categorie: Hier!

Influflux

Influflux

“May you live in interesting times!”. Een uitspraak in het Engels wat vrij vertaald betekent “Mag u in interessante tijden leven!”. Maar het is niet alleen een Engels uitspraak, het wordt ook toegeschreven aan een Chinese vloek. Want in interessante tijden gebeuren de hele tijd verrassingen en meestal negatief, terwijl een leven pas genoten kan worden in tijden van rust en bezinning.

Maar 2020 is wel zo’n interessante tijd gok ik. Je zal nu 10 jaar zijn. Wat vertel je straks aan je kleinkinderen? “Toen Opa jullie leeftijd was mocht hij wel met zijn vriendjes spelen, maar niet in de buurt van grote mensen komen. Want Opa, en zijn vriendjes, konden grote mensen ziek maken. Opa kon zijn eigen Opa niet knuffelen omdat die anders misschien dood kon gaan. Ja, dat was nog voordat mensen uitvonden hoe je van lichaam kon wisselen.

Nou ja, dat is niet helemaal waar, want in Opa’s tijd kon je veel vervangen. Gewrichten, ledematen, organen en zelfs oren, maar die moesten dan wel eerst op de rug van een muis gegroeid worden. Ja, dat was een rare tijd. Het enige wat ze nog niet over konden zetten waren hersenen. En dat was wel jammer, want er waren toen best veel mensen die een nieuw of werkend brein konden gebruiken.

In die tijd wilden mensen beroemd worden om het beroemd zijn. Ze zeiden of deden iets op het internet, in de krant of op tv. Maar ze waren nergens goed in. Raar, want de meeste mensen werden beroemd omdat ze heel goed waren in uitvinden, hele slimme dingen bedachten, ze waren heel erg grappig, ze konden goed sporten of ze zongen de sterren van de hemel. Dat waren de grote passies van die mensen! Als bijproduct werden ze beroemd. Maar ook die mensen die niets konden wilden dus heel graag beroemd worden.

Dat was raar, want toen werd het bijproduct belangrijker dan je passie. Hoe kan Opa dat uitleggen? Nou, een Engelse komediant Adam Bloom verwoordde dat heel mooi! Hij vertelde dat mensen eten om samen te genieten van een mooie maaltijd en om een heerlijk gevulde maag te hebben. En het bijproduct van eten is poep. En deze nieuwe beroemde mensen vonden het poepen dus belangrijker dan genieten van het eten. Die stakkers gunde je dus een nieuw brein. Dit waren influencers. En 2021 veranderde het WC in de Influflux! En daar gaat Opa nu even naar toe!”

Patrick Deters, kan weinig, wil veel, beïnvloed niemand, oprecht en eerlijk, maar met een naar randje. Rebels als het kan, braaf als het moet en heeft een heilig geloof in het Dunning-Kruger Effect .

 

Help! Red ons!

Help! Red ons!

We zakken af naar een dictatuur! En wij zijn de schapen die gedwee achter de politiek aan lopen! We moeten wakker worden! Tenminste, als ik sociale media moet geloven.

In de zomer heb ik een tiental voorstellingen mogen geven in het Ghoybos. Corona-proof uiteraard, waarbij de bezoekers 1,5 meter uit elkaar zaten en we rondom de voorstelling afstand hielden. Niet omdat dat de beste manier is om een verhaal te vertellen maar omdat deze rare tijd erom vraagt. Toen we in februari begonnen was het plan iedere avond voor 40 man te spelen in het amfitheater. Rekening houdend met de maatregelen speelden we nu voor zo’n 14 mensen per avond. Dat gaf mij een goed gevoel en ik hoop ook dat de bezoekers hebben gevoeld dat we onze (die van hen en mij) veiligheid vooropstelde. Want een uitje is natuurlijk waardeloos als je je niet veilig voelt.

Dat voelde ik namelijk tijdens mijn vakantie in eigen land, bij het waddenlopen. De koffie met gebak was een lopend buffet, de inschrijving was in een veel te klein kantoortje, het lopen was met een groep van 40 mensen die soms praktisch bij elkaar op schoot moesten en bij het terugbrengen van de gehuurde schoenen moest ik met die 40 anderen de schoenen afspoelen in een bak van 2 meter. Je doet wat je je kan om het contact te vermijden, je wacht wat langer of rent voor de groep uit, maar af en toe wordt het je heel moeilijk gemaakt.

Ik blijf me verbazen dat er op sommige plekken in Nederland helemaal geen Corona lijkt te bestaan. Of dat nu is bij een workshop is waar alle deelnemers op elkaar gepropt staan, boten vol jongeren op de Braassem of dus bij een groep lopers op de wadden. En ik blijf me verbazen om het commentaar over het opvolgen van simpele regels, of dat nu het dragen van een mondkapje is, jezelf afzonderen als je niet gezond bent of vrijwillig een app installeren. De regels zijn er niet om ons te onderdrukken maar om jou tegen jezelf te beschermen. En dan bedoel ik jou ja: de wakkere ‘woke’ medemens. Ondertussen slaap ik verder, met een mondkapje en een aluminium hoedje op. Baat het niet dan schaadt het niet.

Een klein voordeel: Mijn blokkeerlijst op Facebook en Twitter breidt lekker uit, dus mijn tijdlijn ziet er weer uit waar internet voor bedoeld is: Kattenplaatjes!

Patrick Deters, gelooft in regels, feiten, wetenschap en kan niet zo goed tegen waanzin. Rebels als het kan, braaf als het moet en houdt van lange wandelingen alleen of met zijn vriendin.

Veel…

Veel…

Er zitten 414 stenen in de muur van de buurman. Tenminste, 413 hele en één halve! Het is een raar gezicht eigenlijk, die halve steen. Als je lang genoeg binnen zit ga je over van alles nadenken natuurlijk. Bijvoorbeeld over als ik weer naar buiten mag, ah…. Daar droom ik nu al van. Maar ja, terwijl ik dit schrijf mogen we nog niet naar buiten, dus dat doe ik dan ook braaf niet. Want ik mag dan een grote bek op een podium hebben, in het echt ben ik gewoon een brave burger die luistert. Dus ik zit binnen… en tel.

Mijn 20 plantjes hebben 325 blaadjes. Maar dan tel ik de bloemblaadjes voor het gemak niet allemaal mee. Want laatst heeft mijn vriendin 100 tulpen binnen gehaald en als ik daar dan ook alle bloemblaadjes van ga tellen word ik gek. Alhoewel… ik was tot 534 gekomen, maar toen begonnen de eerste blaadjes uit te vallen. Dus ik weet dan ook niet of ik door mag tellen, niemand heeft mij nog de regels van het spel toegezonden. Dus ik ben toen opnieuw begonnen. Maar bij de 463 vielen er weer blaadjes af en toen heb ik de handdoek in de ring gegooid.

Oh, goed dat ik het zeg, we hebben dus 19 handdoeken, tenminste, dat zijn 5 keukenhanddoeken, 4 sporthanddoeken, 6 douche handdoeken en 3 strandhanddoeken. Dus zijn dat allemaal handdoeken of moet ik daar een andere telling voor bijhouden? Of moet ik een kopje textiel maken, want dan kan ik de daar de vaatdoeken ook onder scharen. Dat zijn er trouwens 5, tenminste 5 die we nog gebruiken en nog wat oudere exemplaren voor als de nood aan de man is. Maar ja, als we textiel doen moet ik daar dan mijn kleding ook bij tellen? Want ik heb 94 kledingstukken (overhemden, broeken, T-shirts, onderbroeken, sokken (die ik maar per paar ben gaan tellen), truien, jassen en colberts. Dus een kopje textiel lijkt me niet heel handig.

Over handig gesproken, ik heb 3 hamers, 5 horloge-schroevendraaiers, een 100-delige schroefbit set met 89 delen, 7 inbussleutels van de Ikea, 54 verschillende huis- of kluisjesleutels (waarvan ik van 48 niet weet waar ze van zijn), 7 paar schoenen die nog oké zijn voor uit of op de tuin, 9 rechter werkhandschoenen en 17 linker werkhandschoenen en 1 functioneel brein. Tenminste, 94% van de tijd.

Patrick Deters, iemand die niet graag binnen zit als het moet. Dol op tellen als hij wil, wandelen als het kan, fietsen als het niet anders kan en in een tuin zitten als het niet langer kan wachten!

Vroeger was alles…

Vroeger was alles…

Je hoort het zo vaak. Vroeger was alles beter! Zeggen meestal de mensen van mijn leeftijd en ouder. Of vroeger was alles slechter. Meestal gezegd door mensen van mijn leeftijd en jonger. Onze perceptie op tijd zal altijd veranderen. Ik moet dan altijd denken aan tekst uit het nummer “Sunscreen” van Baz Luhrmann. “Accepteer bepaalde onwrikbare waarheden, de prijzen zullen stijgen, politici zullen vreemdgaan, ook jij wordt oud, en als je dat bent, fantaseer je dat toen jij jong was de prijzen redelijk waren, politici waren nobel en kinderen respecteerden hun ouderen.”

Vroeger was gewoon vroeger. Iedere tijd heeft zijn eigen goede en kwade dingen. Vroeger kocht ik samen met mijn vader onze eerste computer (tenminste nadat ik zelf al een commodore 64 had gehad natuurlijk). En samen werkten we op die computer. Hij deed de boekhouding van toneel en ik schreef scripties en programma’s. Voor hem was de computer de vervanging van hele grote schriften met cijfers die onoverzichtelijk waren. Ik deed iets waarvoor ik vroeger een typemachine nodig had. En rollen tipp-ex… In de toekomst was alles beter zou je zeggen.

Anderzijds hing er bij ons thuis vroeger altijd een touwtje uit de brievenbus, dag en nacht. Als we buiten aan het spelen waren geweest renden we terug naar huis en als de deur al niet gewoon open stond, konden we aan het touwtje trekken en ging de deur open. Ik kan me ook niet herinneren dat die deur ooit op slot was. De achterdeur stond ook altijd open voor zover ik weet en als er iemand aanbelde was het een vreemd’ling zeker. Later kochten mijn ouders nieuwe deuren en daarmee kregen we nieuwe sloten. Je kon geen draadje meer naar buiten hangen en er kwamen dievenklauwen in de deur. Hoewel we misschien veiliger waren voelde het minder veilig. In de toekomst zou alles slechter worden.

Toch zijn het de verhalen van vroeger waar ik nog steeds van geniet. Zoveel zelfs dat ik in Mei, Juni en Juli in het Ghoybos verhalen van vroeger uit de gemeente ga vertellen in samenwerking met het ghoyhuys. “Vroeger was alles…” gaat het heten. En dan gaat het bijvoorbeeld over het ontstaan van Kaageiland, waarom heet de Galgekade, de Galgekade en wie is die Otto Cornelis van Hemessen nou? En wat ik denk… Vroeger was alles… anders. Gewoon anders.

Patrick Deters, verhalenverteller met ideeën. Houd van kleurrijk vertellen, ouwehoeren (zonder spatie) en spitten in de rijk beschreven geschiedenis van Kaag & Braassem!

 

 

Fragiel

Fragiel

Het is bijzonder hoe je door het gemis van iets kleins helemaal van slag kan zijn. De aanloop voor mijn Oudejaars begon dit jaar bijzonder. Het was 24 december en dan verwacht je heerlijk eten, een biertje, ontspannen avondje kerstfilms kijken en op naar twee dagen van overdadigheid, gezelligheid en Rennies. Maar helaas, dit jaar kreeg ik van de Kerstman: keelpijn! En op zich ben ik wel gewend dat mijn stem me even in de steek laat, maar het kwam toch wel heel slecht uit. Vier avonden later mocht ik namelijk grote groepen mensen toespreken in een voorstelling waarin ik ook regelmatig even boos kon worden.

Het was een vreemde gewaarwording. Het werd voor mij zeer letterlijk een stille kerst. Aan tafel bij het ontbijt weinig zeggen, veel glimlachen, luisteren en veel thee met gember en honing drinken. En dan de hele dag voor de TV hangen of in bed liggen. Maar niets zeggen is niet echt “mijn ding” ben ik achter gekomen. Stil achteroverleunen is fijn, ontspannend, maar na een dag gaat het mij enorm storen. En sterker nog, na 3 dagen ben ik een stuk minder goed te genieten. Dus op derde kerstdag bij de opbouw was ik alweer een beetje aan het kletsen. Maar toen klonk mijn stem wel als… tja, hoe zal ik het zeggen… alsof een stuk schuurpapier omwikkeld met prikkeldraad over mijn stembanden getrokken. En zo voelde het ook!

Met die stem mocht ik dus de oudejaarsvoorstelling avonden in. De eerste avond kon je duidelijk horen dat ik een beetje schor was, de tweede avond had mijn stem het er zwaar mee en de derde avond was ik niet zeker of hij het zou overleven. En daar werd ik wel wat nerveus van. Want ik waardeer mijn stem.

Ik heb een stem gekregen om hem te laten horen. En dat is juist wat ik hoop dat voor ons allen in 2020 is weg gelegd. Dat we een stem mogen hebben en dat we die mogen laten horen. Want zoals ik in de voorstelling ook zei, ik mis onze inwoners stem een beetje. Natuurlijk hebben we kaagenbraassemspreekt.nl, zijn er inspraakavonden en nu de participatie rond de Noordkade. Maar af en toe zou het ook fijn zijn als ik het gevoel heb dat mijn stem gehoord wordt. Als ik straks weer een stem heb natuurlijk!

Patrick Deters, oudejaarscabaretier met een fragiele stem. Houd van oeverloos praten, ouwehoeren (zonder spatie) over alles en nog wat en is af en toe best in staat om te luisteren… even!